Kayseri’nin Soğuk Bir Sabahında
O sabah Kayseri’nin sokakları, her zamanki gibi gri bir sessizlikle uyanmıştı. Üşüyordum, hem bedenim hem ruhum. Günlük defterimi açıp bir kahveyle oturdum pencerenin kenarına. Düşüncelerim birbiriyle çarpışıyordu; ama en çok kafamda “karşı taraf” kavramı dönüp duruyordu. İcra hukuk mahkemesiyle ilgili bir yazıyı okumuştum önceki gece; oradaki “karşı taraf” kelimesi aklımı karıştırmıştı.
İşin özü, hukukta karşı taraf demek, senin talebine veya savunmana karşı olan kişiyi, yani davalını ifade ediyor. Ama ben bunu sadece sözlük anlamıyla değil, hayatımda bir metafor gibi hissettim. Karşı taraf, bazen hayatın sana karşı durduğu an, bazen de en yakınının sana sırt çevirdiği andır.
Mahkeme Gününün Havası
İcra mahkemesi binasının önüne geldiğimde kalbim deli gibi atıyordu. İçeride beni bekleyen dosya, sayılamayacak kadar uzun kağıtlar ve belgelerle doluydu. Ama asıl dikkatimi çeken, davadaki karşı tarafın varlığıydı. Onu görmek, aynı zamanda kendimle yüzleşmek gibiydi.
“Karşı taraf” sadece bir isimden ibaret değildi. Her bakışta, her kelimede benimle çelişen bir hayat duruyordu orada. Ben umutla doluyken, o mesafeli ve resmi bir ciddiyetle yerini almıştı.
İçimden Geçen Düşünceler
O sırada birden içimden bir şeyler koptu. Neden bu kadar korkuyordum karşı tarafla yüzleşmekten? Belki de sadece kendimi savunuyordum, kendi adaletimi arıyordum. Hayat bazen öyle anlar yaratıyor ki, karşında duran insan sadece bir dava değil; aynı zamanda senin sınırlarını test eden bir gölge oluyor.
Duruşma başladı ve avukatlar konuştu. Ben sadece izliyordum. Her cümle, her ifade içimde yankılanıyordu. Karşı tarafın sözleri bazen soğuk, bazen ise bıçak gibi keskinti. Ama bir yandan da anlamaya çalışıyordum; insan neden bu noktaya gelir, neden karşı taraf olur?
Hayal Kırıklığı ve Küçük Umutlar
Duruşma sırasında yaşadığım hayal kırıklığını tarif etmek zor. Karşı tarafın bakışlarıyla benim bakışlarım çarpışıyor, ve bir şekilde birbirimizi anlamaya çalışıyorduk ama başaramıyorduk. O an, insanın kalbi kırıldığında ne kadar çaresiz hissedebileceğini iliklerine kadar hissettim.
Ama hayat sürprizlerle dolu. Avukatım durumu açıklarken ben küçük bir umut ışığı yakaladım. Belki de adalet sadece kazanmakla değil, anlaşmakla da ilgiliydi. Karşı tarafın duruşmadaki bir anlık tavrı, belki de bir yumuşama işaretiydi. İçimde bir sıcaklık belirdi.
Gözyaşları ve Düşünceler
Duruşma bitiminde Kayseri’nin sokaklarına çıktım. Soğuk rüzgar yüzümü yalarken, gözlerim dolmuştu. Ama garip bir huzur vardı içimde. Karşı taraf, artık sadece bir kelime değil, benim için bir deneyim, bir hayat dersi olmuştu.
Evime dönerken defterime yazdım: “Hayatta karşımıza çıkan her karşı taraf, bizi daha güçlü, daha anlayışlı ve daha sabırlı yapıyor.” Bu cümleyi yazarken kendi kendime gülümsedim. Çünkü duygularımı saklamıyorum; hayal kırıklığı, umut, korku ve heyecan hepsi iç içe geçmişti.
Sonra Ne Oldu?
O günden sonra, mahkeme ve karşı taraf kavramı benim için değişti. Artık sadece bir hukuk terimi değildi; insan ilişkilerinde ve yaşamda karşılaştığımız zorlukların sembolüydü. Karşı taraf bazen hayat, bazen de bizden bir adım önde olan bir duygu olabiliyor.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, güneş hafifçe yüzüme vuruyordu. İçimde bir umut filizlenmişti; belki her karşı taraf, bir gün dost, bir gün öğretmen ve bir gün sadece bir hatıra olacak.
—
Hikâyemi yazarken anladım ki, icra hukuk mahkemesi karşı tarafı sadece bir isim değil; insanın kendi sınırlarını test eden, duygularını ortaya çıkaran ve hayatta güçlü kalmasını öğreten bir yol arkadaşıdır. Ve bu yolculukta duygularımı saklamamak, onları olduğu gibi kabul etmek, en büyük zaferimdi.